ผมว่า..บางทีผมอาจจะอยู่กับตัวเองมากไปรึป่าว

สร้างโลกส่วนตัวของตัวเอง

แล้วขังตัวเองไว้ในนั้น

โลกของผม ..ที่มีคอมพิวเตอร์กับโลกไซเบอร์เป็นเพื่อน

ผมแทบจะไม่ได้ดูทีวีด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่ตอนทานข้าว

แทบจะไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย ถ้าเพื่อนๆไม่ตามตัวจริงๆ

หนึ่งปีมานี้ ผมแปลกไป เมื่อก่อนผมชอบที่จะใช้เวลาอยู่กับเพื่อนๆ

แต่ตอนนี้ผมพอใจที่จะอยู่กับตัวเอง

จมอยู่กับอดีต ที่มีเธอเป็นส่วนหนึ่งในนั้น

ยิ่งตกอยู่ห้วงความคิด ความทรงจำมากเท่าไหร่..ก็ยิ่งเจ็บปวด

ผมก็ได้แต่อ้อนวอน ขอให้ความรักของผมคืนกลับมา

เราสองคนไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว..ความห่างเหิน ที่ผมพยายามจะรักษา

ให้มันคงที่ แต่ทำไม่ได้ เพราะเธอมักจะถอยห่างออกไปเสมอๆ

ตอนนี้แม้แต่คำว่าเพื่อน ก็คงใช้กับสถานภาพในตอนนี้ไม่ได้

คงเป็นได้แค่เพียงคนที่เคยใกล้ชิดกัน..เท่านั้นเอง

เบื่อจังเลย มีเพื่อนแต่ก็เหมือนไม่มี

ใครเคยเป็นอย่างนี้บ้างครับ

มันมีอะไรหายไป ตั้งแต่เธอจากไป

จากวันนั้นถึงวันนี้ เกือบปีแล้ว

เธอเองก็เริ่มต้นกับใครคนอื่น ดูเธอก็มีความสุขดี

ในขณะที่ผมยังจมอยู่กับความทุกข์..ความเหงา

ผมเองก็อยากเริ่มต้นใหม่ .. แต่ทำไม่ได้ซักที

เหมือนหัวใจของผมมันหายไปแล้ว

จะรักจะชอบใคร ก็ไม่ได้ เพราะผมไม่ได้รู้สึกกับคนอื่นเหมือนเธอ

เฮ้อ ****** ผมจะต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานมั๊ยเนี่ย

คิดถึงบ้านจริงๆเล๊ย คิดถึงใครบางคนที่นี่ด้วยล่ะ

ทั้งอยากเจอแล้วก็ไม่อยากเจอ

กลัวตัวเองจริงๆ กลัวทำใจไม่ได้ง่ะ

เวลาที่ต้องเห็นหน้าเธอ

การทำใจลืมใครซักคนนี่ยากจัง

แต่ไหงเธอลืมเราง่ายอย่างนั้น *0* ไม่เข้าใจเล๊ย

**รักครั้งแรกจะเปลี่ยนเราไปตลอดกาล ไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหน ความรู้สึกนั้นก็จะไม่จางหายไป**